![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEge6itOvom6e6DPk1m2y_ukEs8oQNvdYS9rOGmLdTgYIBnCA2sJWoUC2rSOAgWvfUVXlIE-MYdTP_DelchcNsLAbTXXA10rBxFDOj8shxpkXItOQ_hWqgMK_OXR80MlAZL0W0-KnjkYmD4/s320/(13).jpg)
Μια νοσταλγία με έχει πιάσει το τελευταίο καιρό και μπαίνω συνέχεια στο blogακι μου και το κρυφοκοιτάζω...
Γιατί κρύφτηκα????
Γιατί χάθηκα???
Τι με μπλόκαρε ξαφνικά?
Και ξαφνικά νιώθω πως το πληκτρολόγιο μου θα πάρει φωτιά γιατί έχω τόσα πολλά να μοιραστώ...
Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά νιώθω πάλι την ένταση...
...σαν να ξαναγεννιέμαι
Δεν ξέρω αν είναι εκεί κανείς να με ακούσει πια αλλά δεν με πειράζει...η δική μου η φωνή δεν μπορεί να μείνει άλλο εγκλωβισμένη...
Έχουν συμβεί τόσα πολλά ευχάριστα και δυσάρεστα αυτό το χρόνο που δεν ξέρω από που να το πιάσω...
Θα ξεκινήσω από το γεγονός ότι ζω και εργάζομαι στην πρωτεύουσα πλέον...
Έπεσα τόσο με τα μούτρα στο νέο μου ξεκίνημα που κάπου στο δρόμο ανακάλυψα πως είχα χάσει εμένα...
Να μαι λοιπόν ξανά πίσω, στράτα στρατούλα θα ξανακερδίσω το χαμένο έδαφος...
Χαμογελάω και πάλι...
Αυτή τη φορά...θα μείνω!
4 σχόλια:
Καλώστην. Εμείς εδώ είμαστε και περιμένουμε.
Καλή επιστροφή λοιπόν!
Καλημέρα
καλημέρα και απο μένα αγαπημένε μου!
Ουφ ... ζείς !
Να το κοιτάξεις αυτό, μπλοκάρεις επι μακρόν και μπορεί να σου ξανατύχει :)
βρε μήπως να γυρίσω κι εγώ; τελευταία την ίδια ασθένεια με σένα έχω... κρυφοκοιτάζω, αλλάζω το template, θέλω να γράψω αλλά... μηδέν εις το πηλίκον.
Δημοσίευση σχολίου